Out's blog

Ongeveer om de dag ga ik de winkel in. De winkel waar ik mijn levensmiddelen vandaan moet halen, waar ik mensen tegenkom die je overdag niet tegenkomt op werk. De winkel die je leven onderhoudt en je portemonnee rooft. Ik heb het over het fenomeen: de Supermarkt.

Vandaag is zo'n dag dat ik de 'Winkel' in moet om eten te halen. Het is vijf uur, mijn auto staat netjes geparkeerd en al fluitend loop ik richting de 'Winkel'. Eenmaal voor de deur schuift de automatisch open. Het entree is indrukwekkend: links de kassa's, in het midden de servicebalie en rechts het begin van de 'Winkel'. Luid en duidelijk hoor ik het geroezemoes van bliepjes en stemmen door de hele 'Winkel'. Wat een kabaal als je langzaam en stilzwijgend door de winkel loopt. Iedereen lijkt elkaar te kennen binnen de 'Winkel'. Mensen die brullend staan te lachen om een grap van hun buurman die ze tegenkomen bij de groenten en vrouwen die met elkaar staan te praten over de baby van de één.

Langzamerhand loop ik loop langs de afdeling waar ik het liefst mag komen: de bier-, wijn- en drankafdeling. Hier tref ik het publiek wat er tegenwoordig heerst. Geen grote sterke mannen, maar kleine jongens van de 17 jaar. Bier kopen op je 17e lijkt tegenwoordig een must, natuurlijk het liefst een blik van 0,5l. Heel stoer als je geluk hebt als de kassiere je ID niet vraag, je baalt als je gepakt wordt. Aan de andere kant een meisje die een ouderwetse Breezer zit te bekijken. Van de Breezers hoor je trouwens niets meer, geen radioblok of een televisiereclame.

Alcohol is blijkbaar een middel wat mensen vroeg verslaafd kan maken, net zoals sigaretten en andere versnaperingen. Ik sta er eigenlijk niet bij stil hoe makkelijk dat gaat, totdat ik een zwerver tegenkom. Deze man vraagt mij, al ruikend naar de drank, om een euro zodat hij wat eten kan kopen. Je weet zelf wel dat hij er geen eten van gaat kopen, maar wat blikjes bier mee zal nemen. Ik verkoop de beste man een nee en bied hem een paar broodjes aan. De zwerver gaat hier niet mee akkoord en kannoneert een paar scheldwoorden naar mijn hoofd. Bedankt en tot ziens maar weer.

Nadat ik mijn eigen afdeling heb bezocht loop ik richting de kassa. Als ik aan de beurt ben, wordt mijn eten netjes 'gebliept'. De rekening is 7,20 en vraag als ik dat mag pinnen. Natuurlijk is het antwoord en tijdens het inpakken toets ik mijn code in. De bon vliegt er uit en geef aan dat ik geen bon hoef mee te nemen. De kassière van 19 a 20 jaar wenst mij nog een prettige dag en toont een aardige glimlach.


Ik raad elke Tweaker, die zon en daglicht niet kan verdragen, aan om zich te vertoeven in de 'Winkel'. Vele verschillende mensen die ieder zijn ding daar doet. Het kan mee- en tegenvallen, maar om je social life te starten is de 'Winkel' en goed begin

p.s. Het is Mie geworden met pikante kip.